20 Ağustos 2007

hep aynı... aynı, aynı, aynı, aynı...

Bir kelime seçin kendinize ve sonra arka arkaya hiç bırakmadan defalarca bu kelimeyi tekrar edin. Kelimenin anlamsızlaştığını, ifade ettiği kavramdan uzaklaşıp sadece anlamsız bir sese dönüştüğünü göreceksiniz.

Belki de daha önceden bu durumu yaşamışsınızdır ve ne demek istediğimi anlamışsınızdır...

İşte “hayat”ın kendisi bazen benim için böyle olabiliyor.

Aynı şeyleri duya duya, göre göre, düşüne düşüne, yapa yapa dünya ve hayat anlamını kaybediyor. Ne için? Kim için? Niye belli bir yüzeyde sıkışıp kalmış milyarlarca canlı aynı amaçla aynı şeyleri yapıp duruyoruz?

Hergün kalk, işe git, kahvaltı yap, aynı şeyleri üret, aynı insanlarla ol, aynı şeyleri konuş, aynı şeyleri yap, aynı eve dön, aynı şeyleri tekrarla, tekrarla, tekrarla...

Hatalarımız, kazalırımız, hayal kırıklıklarımız, isteklerimiz, yaptıklarımız ve aşk acılarımız bile aynı. Hergün bütün canlılar aynı günü yaşıyor. O gün bitince ertesi gün yine aynı güne uyanıyor.

Buralar sıkmaya başladı artık...