25 Şubat 2008

bu da garip bir şeymiş...

Tüm dünyada moda oluşundan sonra on yıl kadar gecikmeli olsa da biliyorsunuz şimdi moda; internetten eski sınıf arkadaşlarını bulmak...

Geçen hafta benim de başıma böyle bir şey geldi... Eski lise sınıf arkadaşlarımdan biri telefon edip beni bulduğunu açıkladı ve beni sobelemiş oldu...


O günler hep tatlı bir anı olarak kalacak, herkes gözümün önünde o günkü haliyle yaşayacakken herkesi 20 yıl aradan sonra görmek nasıl bir şey olur?

Bilmiyorum güzel bir şey mi, iyi mi, kötü mü?

Ben zaten anti sosyal biriyim, biraz garip biri olduğum için pek öyle herkes benimle anlaşamaz ben de başkalarıyla... O yüzden de çok sevenim yoktur :)

Şimdi yıllar sonra birden ondan ona ondan ona yayılan telefon numaramla arayan arayana :) sağ olsunlar var olsunlar beni hatırlayıp, değer verip aramışlar. Kendilerine ve arayıp sormayanlar dahil tüm eski arkadaşlarıma buradan kucak dolusu sevgilerimi gönderiyorum...

Bunları düşünürken o yaşlarda nasıl da her şeyimizle büyük insan gibi hareket ettiğimizi ne kadar yoğun duygularla davranışlarımızı belirlediğimizi farkettim...

Biri iyice yaşlanıp başkaları hakkında hani tarif ederken “o zamanlar 30’lu yaşlarımdayım” ya da 20’li yaşlarda falan denir ya... bunun yazı dilinde de karşılığı ve benzerleri vardır; 40’lı yaşlarda kalbe dikkat, 50’li yaşlarda spora başlanır mı? Vs. gibi...

Ama hiç dikkat etmemiştim... hiçbir yerde hiç kimse niye 10’lu yaşlarda diye bahsetmez? Gerçekten böyle bir şey yok... çünkü bütün hayatın özeti o yıllarda... insan bebeklikten çocukluğa 10 yaşında geçiyor ve her bir yılın ayrı bir özelliği var. 17, 18, 19, diye bahsediyoruz ama hiç 10’lu yaşlarımdaydım diyemiyoruz (eğer böyle kullanan varsa da o da yanlış kullanıyordur). Çünkü 12 yaş bambaşka 17 bambaşka, her biri ayrı bir durum her biri ayrı bir insan...

Halbuki 30 neyse 35 de o, 37’de, 39 da... yüzdeki çizgiler ve saçlardaki aklar haricinde her şey aynı...

Bu çok garipmiş...