14 Mayıs 2008

gözü kapalı koşmak...

Boş bir yolda yürürken önümde hiç kimse ya da hiçbir engel yokken bazen şeytan dürter gözlerimi kapar öyle yürümeye çalışırım.

Gözlerim kapalı acaba en fazla kaç adım gidebileceğim diye kendi kendime denerim; belki önümde 150-200 adımlık bir mesafe vardır ama ben yine de bir süre sonra içgüdüsel olarak bir tedirginlik duyar daha 20-30 adım sayar saymaz gözlerimi açarım.

(Göremeyenleri bu şekilde anlamak mümkün değil tabii ki ama yine de görememenin ne kadar büyük bir sorun olduğunu da hissedersiniz.)

Şöyle kocaman ama gerçekten koskocaman bomboş, dümdüz bir alan bulsam gözlerim kapalı yürümeyi bırakın koşsam koşsam koşsam taaa ki düz yerde bile takılıp dengemi kaybedip düşene kadar...

Sonra yine gözümü hiç açmadan kalkıp yine koşsam...

(Gözleri görmeyen birini bularak böyle bir yere götürüp her türlü yardımı yapıp koşmasını sağlamak isterdim, hayatında hiçbir zaman koşmamış olmak ne kadar kötü bir şey ve ne acı... Koşmanın ne demek olduğunu, ilk kez bir yere çarpma korkusu olmadan koşmanın ne kadar güzel bir şey olduğunu onlar da görsünler isterdim.)