12 Eylül 2008

sakat ve çaresiz...

İşten çıktım otobüs duraklarının yanından geçiyorum...

Öyle korkunç bir sahne gördüm ki bugüne kadar ne filmlerde ne de kitaplarda böylesine bir şeye rastlamadım...

Otobüs durağında araç bekleyen kalabalığın arasında bir kadın, önünde bir bebek arabası... ama bebek arabasında (7-8 yaşlarında) spastik olduğu belli olan sakat bir erkek çocuğu...

Kadının yanında onunla konuşan bir kadın ve onun da yanında 7-8 yaşlarında bir kız çocuğu...

Kız çocuğu, önündeki bebek arabasında oturan çocuğun üstüne oturmuş başka bir kız çocuğuyla konuşuyor... Evet yanlış anlamadınız... Bebek arabasında sakat bir çocuk var ve onun da üstüne (dizlerinin üzerine) bir kız çocuğu oturmuş...

Sanırım ayakta duran 7-8 yaşlarındaki kızdan bir iki yaş küçük olan bu kız çocuğu otobüs beklemekten yorulmuş ve bebek arabasında oturan sakat çocuğun dizlerine oturmuş... (Kız da küçük bir çocuk sonuçta ve tabii ki ne yaptığının farkında bile değil...)

O arabada oturan çocuğun (anlaşıldığı kadarıyla hiçbir hareket yeteneği yok ve konuşamadığı gibi tek bir ses bile çıkartamıyor) yüzüne baktım ve bütün dünya gözümde önemini yitirdi...

Çok korkunç bir sahneydi...

Sakat çocuk üzerine oturan kızın altında ezilip acı çektiği için ağzını sonuna kadar açmış “SESSİZ” çığlıklar atıyor. Ve bu sırada en küçük bir yerini bile kıpırdatamıyor... Tamamen çaresiz...

Ne üstüne oturan küçük kız, ne onun konuştuğu diğer kız ne de çocuğun annesi bu çığlıkların farkında...

Durdum baktım... Yavaş yavaş yürümeye başladım, başım geride çocuğun gözlerine bakıyorum... İçim dondu, kalbim yanmaya başladı... Geri döndüm...

Tam annesine bir şey söyleyecekken bu durumdaki ailelerin bu tip şeylerden rahatsız olabileceğini düşünüp (ters bir cevap vermelerinden de çekindiğim için) uyarmaktan vaz geçtim...

Yani o hareketsiz ve sesini bile çıkaramayan sakat bir çocuk. Kendini koruması, hayatını idame ettirmesi mümkün değil... Evet dünyanın en zor şeyi böyle bir çocuğa sahip olmak, ne yürek dayanır ne akıl...ama...

Böyle mi olur?

Sakatlara “sağlık hizmeti veren tüm kurumların” öncelikle sakat aileleri eğitmeleri ve karşılaşabilecekleri problemlere karşı kendilerini uyarmaları gerekiyor. Bu eğitim kesinlikle zorunlu kılınmalı ve eğitimi tamamlamayan ailelere ücretsiz hizmetlerden yararlanmada sınırlamalar getirilmeli...

Böyle bir ferde sahip ailelerin biraz daha bilinçli davranabilmesi için şu anda düşünebildiğim tek çözüm bu...