14 Aralık 2009

Taegukgi hwinalrimyeo - (The Brotherhood of War) [film]

Ben böyle bir savaş filmi görmedim ve eminim siz de görmemişsinizdir...

Bugüne kadar seyrettiğimiz o mükemmel savaş filmlerinde gördüklerimizin hepsi kurguydu ya da efektti ama bu filmde adamlar resmen “film için tekrar savaşmışlar.”

Klasik bir ana tema var: Fakir bir aile, babaları ölmüş... Abi çalışıyor eve bakıyor... Diğer erkek kardeş daha zayıf ve hassas, abisi ayakkabı boyacılığı yaparak onu da okutmaya çalışıyor... Yemiyor yediriyor, giymiyor giydiriyor...

Derken Kore’de Kuzey – Güney savaşı patlak veriyor... İnsanlar ne olduğunu anlayamadan kendini savaşın içinde buluveriyorlar.

Yasal olarak her aileden bir kardeşin diğerlerine bakmak için evde kalması gerekirken bizim Abi – kardeş mülteci olarak yola çıktıkları zaman ikisini de askere alıyorlar ve iki kardeş cephede en sıcak çarpışmaların yaşandığı yere gönderiliyor...

Savaş çok çetin, çok acımasız ve çok korkunç bir şekilde insana ait tüm güzellikleri katlediyor...

Kalp hastası olan küçük kardeşin aslında hiç o savaş meydanlarına girmemesi gerektiğini düşünen abi, kendi birliğinin komutanıyla bir anlaşma yapıyor;
“Hepsini öldürürüm, bütün dağları nehirleri alırım, ele geçirilmesi gereken ne kadar yer varsa hepsine bizim bayrağımızı dikerim ama tek şartım var: kardeşim eve, annemin ve çocukların yanına geri dönecek!”

işte buraya gelinceye kadar belli bir açılımla karakterleri ve aralarındaki bağı gösteren film bu aşamadan sonra “gerçek” çizgisini yükselterek tamamen savaşın içine giriyor...

Uyduruk Amerikan filmlerinde belli olan patlama efektleri yerine gerçekten bomba atmışlar, sarı bir patlama halesi yerine insanlar bomba patlayınca gerçekten toprağın altında kalıyorlar, kurşun gelince vızzzppbbd diye geçip gitmiyor gerçekten saplandığı yerde görmek istemeyeceğiniz kadar gerçekçi bir şekilde tahribat yapıyor...

Bu kadar savaş filmi gördüm, böylesini görmedim ve bundan sonra da hiçbir filmin bu filmdeki savaş sahnelerinin gerçekliğinin üzerine çıkabileceğini sanmıyorum...

Açlık, yorgunluk, bıkkınlık, ölüm kalım mücadelesi hiçbir filmde böylesine güçlü ama abartısız bir şekilde ve bu kadar gerçekçi verilememiştir...

Çok çok iyi olan bir sürü savaş filmi var tamam ama bundaki abi kardeş ilişkisi içinde ilerleyen savaşın akışı ve canlandırılması hiç abartısız tamamen oradaymışsınız hissini veriyor insana...

Bu filmin Oscar almamış olmasına şaşırdığım kadar sinema dünyasında başka hiçbir şeye şaşırmadım... Oscar vermeyi düşündülerse de “Böyle bir filme sadece Oscar vermek ayıp olur.” diye çekinmişlerdir başka bir nedeni olamaz...

İki kardeşin savaş boyunca başından geçenler, abi’nin kardeşini koruması için yaptıkları ve girişilen bütün yakın savaş sahneleri anlatılacak gibi değil... Zaten en küçük bir ayrıntı verip de filmi izleyecek olanların seyir zevkini etkilemek istemem... Sadece izleyin diyorum...

Filmin sonlarına doğru abi – kardeş tekrar kendi yaşadıkları yere döndüklerinde karşılaşacakları olaylar ve sonrası, bir ülkenin içine düştüğü durumu öylesine inanılmaz derecede gerçekçi ve farklı bir boyutta anlatıyor ki Kore sineması için aklıma gelen tek şey ayağa kalkıp alkışlamak oluyor...

İşte demek ki bazen böyle filmler de olabiliyor ve ben de size her zamankinden farklı olarak "Ne yapıp edin ama mutlaka bu filmi bulun seyredin." diyebiliyorum...

Kesinlikle izlenmesi gereken filmler listesine almanızı öneriyorum, mükemmel bir film.

Film hangi formattaysa kaç liraysa düşünmeyin alın çünkü verilecek parayı kesinlikle hakediyor...

(Not: Savaş görüntüleri içinde gerçekten bazen bakılamayacak kadar gerçekçi şiddet sahneleri var o yüzden küçük çocukların seyretmesi sakıncalı olabilir)