04 Nisan 2011

Mommo (Kız kardeşim) [film]

Filmi seyrettim, bir şey geldi boğazıma takıldı kaldı...

Hayat zor, dünya çirkin bir yer... (ya da biz insanlar dünyayı bu kadar kötü bir yer haline getiriyoruz.)

İki küçük çocuğun, bizden, çok bilindik acı öyküsü.

Anneleri ölünce, felçli dedelerinin yanında kalan iki kardeş babaları da başkasıyla evlenince bir başlarına kalırlar.

Dedeleri torunlarını sevse de her türlü imkânı kısıtlıdır.

Hasan dede, çocukları teyzelerinin yanına Almanya'ya göndermeyi düşünse de kader ve zorunluluklar onları başka yerlere sürükleyecektir...

Acı dolu ağır bir dramdı. Film, konunun barındırdığı duygu yoğunluğuna uygun olarak ağır akıyor ama kendinizi verince sonunu getiriyorsunuz.

Görüntü yönetmeni kısıtlı alanda mükemmel ötesi olmasa da olabildiğince iyi iş çıkarmış. Kamera, renk doygunluğu, doku, ruh, gerçeklik olması gerektiği gibi.

Güzel türkülerin arasına sonradan eklenmiş havası bulunan, yapay ve filmin ses seviyesinin çok üstündeki tonuyla rahatsız eden kavalımsı sesi keşke hiç eklemeselermiş...

Bir iki küçük aksilik, bir iki küçük gereksiz birbirinin benzeri uzatılmış sahne olmasaymış çok daha iyi olurmuş ama yine de bütün olarak bakılınca bunlar gözardı edilebilecek kadar küçük şeyler...

Hasan dede'yi canlandıran Mete Dönmezer'in oyunculuğu mükemmel ötesiydi, kendisini özellikle tebrik ediyorum.

Sonuç olarak;
Bizden, kendi hayatımızın içinden acı bir hikâye... Çok daha iyi olabilirdi diye düşünmeyi gerektirmeyecek kadar anlatacağını anlatabilen bir filmdi, rastlarsanız seyredebilirsiniz ama dedenin çaresizliğine çocukların o haline gönlünüz dayanabilir mi bilemem.