17 Şubat 2012

House of D [film]

Babası ölmüş, annesi sorunlarıyla baş edemeyen bunalımlı bir kadın olan 13 yaşındaki bir erkek çocuğunun 1973 Amerika'sında yaşadığı ergenlik nostaljisi...

Sokaklardan, okuldan, çıraklık yapılan kasabın siparişlerini götürünce karşılaşılan müşterilerden, arkadaşlıklardan, çocukluk ve ergenlikten ayrıntılara dokunup şöyle bir üstten geçen film mantık dışı şeylerle doldurulmuş... (zaten senaryodaki hatalardan filmin aceleye geldiği de açıkça belli oluyor.)

Kimi sahneler sevimli olsun diye uğraşılırken daha da sevimsizleştirilen karakterlerle hiçbir konusu olmadan ilerleyen filmde elle tutulur doğru dürüst bir şey yok.

Sorunlu bir dönem atlatan çocuk, ailesini de kaybedince Amerika'dan Fransa'ya kaçıyor ve nasıl oluyorsa 13 yaşında orada kendine bir hayat kurabiliyor, iş buluyor, evleniyor, çocuğu oluyor vs.vs. karısından ayrılınca oğlu 13 yaşına geldiğinde kendi hayatını karısına anlatıyor sonra hep birlikte Amerika'da yaşamaya başlıyorlar falan filan...

Filmde bir şeyler eksik, bir şeyler gereksiz, bazı şeyler yanlış anlaşılmaya müsait olacak şekilde işlenmiş, bazı şeyler normalmiş gibi gösterilmiş ve gerçekle uyuşmayacak daha bir sürü ayrıntı...

Kabalık ve ruhsuzluk insanların karakterleri olunca “yaşanan şeylerdeki estetik dışı oluşumları farkedemeyecek kadar itici olabiliyorlar” ama ne yazık ki bunu hissedemeyecek yapıda o kadar çok insan var ki bu tiplerin filmdeki bazı kaba esprileri beğenmesi çok normal... (ben sizin öyle olduğunuzu sanmıyorum o yüzden de filmi tavsiye etmiyorum)

Seyretmediyseniz fazla bir şey kaybetmiş sayılmazsınız, öylesine bir göz atmak için de ilgilenmeye değmez... bazı yerleri fena değildi ama bu güzel olan kısımlar o kadar az ve kısa ki genel olarak değerlendirmek gerekirse pek güzel bulmadım diyebilirim.